woensdag 17 januari 2018

Platenzaakstickers #304

Fresi Disco
Lange Bisschopstraat
Deventer

Op voorzijde hoes, Huub van Eynthoven, LP, Brabander bèn ik, Elf Provinciën ELF 16.04-G (Nederland, 1978)

Een aparte sticker van een winkel met een bijzondere naam. Aangezien het hier om een platenzaak gaat, mag je er vanuit gaan dat de rode ronde vormen links van de naam platen voor moeten stellen. Maar waarom in deze vorm gerangschikt? Ook de naam Fresi roept vragen op. Het meest voor de hand liggend is dat het de beginletters van voor- en achternaam van de eigenaar zijn: Fred Si???? Wellicht zijn er nog lezers in Deventer die hier meer over weten. Op het internet is niks over de winkel te vinden.

In het voorjaarsnummer 2013 van de Roalter Wind stond een interview met Frits Willemsen, eigenaar van Muziekwinkel Frits Willemsen (platenzaaksticker 151) in Raalte, ten noorden van Deventer. Het nummer is helaas niet meer online terug te vinden. In het interview staat dat Frits zijn carrière als platenverkoper in 1976 begon bij Fresi Disco in Deventer. Maar na drie maanden verkaste hij al naar Den Bosch waar hij filiaalhouder kon worden. Het is jammer dat het artikel niet meer is terug te vinden. Zo blijft onduidelijk of het een filiaal van Fresi Disco in Den Bosch was of van een andere platenketen. Vooralsnog ga ik er vanuit dat de sticker van Fresi Disco in Deventer is, al doet de plaat waar hij op zit anders vermoeden. Het lijkt me niet echt een genre dat het in het oosten des lands goed deed. Maar het zou natuurlijk ook nog kunnen dat Willemsen contact hield met zijn eerste werkgever in platenland en dat deze plaat zo in Deventer terecht kwam. Gelukkig is dat blog altijd aan te passen!

Op marktplaats stond nog een sticker van Fresi Disco, maar ook die maakt niet veel meer duidelijk.



zondag 14 januari 2018

Jaarlijst 2017




1. All Them Witches – Sleeping Through The War

2. Iguana Death Cult – The First Stirrings Of Hideous Insect Life

3. The Black Angels – Death Song

4. Protomartyr – Relatives In Descent

5. Jason Isbell & The 400 Unit – Nashville Sound

6. Mavis Staples – If All I Was Was Black

7. Peter Perrett – How The West Was Won

8. Hallo Venray – Where Is The Funky Party?

9. Chuck Prophet – Bobby Fuller Died For Our Sins

10. Eilen Jewel – Down Hearted Blues



De ontdekking van 2017 was All Them Witches. Dus inmiddels staan, behalve deze vierde plaat ook alle voorgangers in de platenkast.  De band uit Nashville Tennessee maakt een soort stonerrock, maar met alleen dat label er op te plakken doe je de band tekort. Sleeping Through The War is het tot nu meest afwisselende album waar de voorgaande drie op samen komen en de band ook nog een stap vooruit zet. Het Nederlandse Iguana Death Cult staat met haar debuut op de tweede plaats. Lekkere uptempo rock die nog het meest aan The Cramps doet denken. Het speelplezier spat er van af. 

Death Song is alweer de vijfde lp van het Texaanse The Black Angels. Als je de titel van de plaat achter de bandnaam zet heb je direct de belangrijkste invloed van de band te pakken. Na het enigszins teleurstellende Indigo Meadow van vier jaar geleden, pakken ze met Death Song de draad weer op. De plaat bevat met I Dreamt bovendien een dansvloerkraker en ook het daarna komende Medicine swingt de pan uit. Komend voorjaar komt Protomartyr dan eindelijk weer eens naar Amsterdam. Met Relatives in Descent maakt de band uit Detroit de belofte van The Agent Intellect volkomen waar. De songs zitten allemaal degelijk in elkaar en muzikaal is de plaat gevarieerder dan zijn voorganger. 

Ook bij Jason Isbell is een duidelijke opwaartse lijn herkenbaar. Waren de voorgangers meestal nogal vrij uniform, of rustig of uptempo, op Nashville Sound zijn alle stijlen die Isbell beheerst vertegenwoordigd. Het is dan ook zonder twijfel zijn beste plaat tot nu toe. Dat hij een goede songsmid was, bleek al uit de nummers die hij aan het oeuvre van de Drive By Truckers bijdroeg. Waar die band is blijven hangen in een herhaling van zetten, ontwikkelt Isbell zich nog steeds. 

En dan volgen er twee oudjes. Mavis Staples riep de hulp van Jeff Tweedy weer in. De samenwerking levert net als de voorgaande op You Are Not Alone en One True Vine een prachtig resultaat op. Tweedy schikt zich in zijn rol als songschrijver, gitarist en producer volkomen naar Mavis. Dat levert prachtige nummers op, met heerlijke sturende gitaarriedeltjes. Waar Mavis Staples met enige regelmaat een nieuwe plaat uitbrengt, duurde het bij Only Ones-zanger Peter Perrett wat langer. Zijn laatste studioplaat is uit 1996. Met twee zoons in zijn band, maakte hij afgelopen jaar een prachtplaat die gekenmerkt wordt door zijn unieke, zeurende stem. In de teksten komt zijn voorliefde voor de Verenigde Staten terug, maar viert vooral de liefde voor zijn vrouw hoogtij. Getuige de nieuwe nummers tijdens de tour in november, komt de opvolger er wat sneller aan dan we van hem gewend zijn. 

Op 8 nog een band die al wat jaren meegaat, maar ook nog steeds in ontwikkeling is, Hallo Venray. Where’s The Funky Party? begint met het gelijknamige nogal onverwachte nummer om daarna terug te vallen in de meer herkenbare sound van deze Mark II van Hallo Venray. Op kant 2 gaan Koorn, Jonkers en Koning nog een versnellinkje lager, wat prachtige meanderende, hypnotiserende nummers oplevert. Ook tekstueel blijkt Koorn nog steeds onverwacht en komisch uit de hoek te kunnen komen. Luister naar Drink, waar hij je aanvankelijk met I Don’t Drink op het verkeerde been zet. Chuck Prophet was ik een tijdje uit het oog verloren. Dat kwam met name door zijn geforceerd komische act op het podium bij een optreden zo’n tien jaar terug. In februari ben ik er toch maar weer eens naar toe gegaan en dat bleek een schot in de roos. Dat hij gitaartechnisch zowat alle genres beheerst was bekend, maar het lijkt alsof hij beter zijn draai heeft gevonden, zowel op het podium als op de plaat. Daar is met terugwerkende kracht dus ook het een en ander van aangeschaft. 

De lijst wordt afgesloten met Eilen Jewel die ik tegenkwam in de jaarlijst van de Groningse platenzaak Elpee. Een lijst die me in december meermalen op de fiets deed stappen richting platenzaak. Altijd fijn als je zo op iemands smaak kunt varen. Jewel covert op Down Hearted Blues een aantal onbekende bluessongs en zet die volkomen naar hand, waarbij de heerlijke twanggitaar van Jerry Miller een hoofdrol vervult. Bubbling under: The Homesick met Youth Hunt, Dool met Here Now, There Then en The Chris Robinson Brotherhood met Barefoot In The Head. Grootste tegenvaller van het jaar Father John Misty met Pure Comedy (ik kom er niet doorheen, in tegenstelling tot de eerste twee platen). Peace Trail van Neil Young is zeker niet onaardig en bevat zelfs weer een aantal pareltjes, maar wordt ontsierd door de herontdekking van de Vocoder, die hij vast tegenkwam bij het rommelen in zijn archieven.





Reissues

1. Link Wray – Link Wray

2. Jacqueline Taïeb – Jacqueline Taïeb

3. Neil Young – Hitchhiker



Afgelopen jaar werden vier lp’s van Link Wray opnieuw uitgebracht. De oudste van de vier wist hij niet meer te overtreffen, vandaar dat die op 1 staat. De eerste lp van Française Jacqueline Taïeb was een waar collector’s item, dus hoogste tijd voor een heruitgave. Heerlijke Franse beatmuziek! De uitgave van Hitchhiker maakt maar weer eens duidelijk dat Neil Young tot de absolute top behoort. In een sessie opgenomen, maar wegens mans ondoorgrondelijke beslissingen op de plank beland. Een aantal nummers verscheen op latere lp’s, soms met wat toevoegingen, soms in exact dezelfde uitvoering als oorspronkelijk opgenomen. Bij elkaar komen ze toch het best tot hun recht.



Concerten

1. Peter Perrett, Paradiso 13 november

2. The Black Angels, Paradiso 20 september

3. Chuck Prophet & The Mission Express, Bitterzoet 22 februari



Het wordt een terugkerend feit: de beste concerten zijn meestal van artiesten die ook in lijst met beste platen uit dat jaar voorkomen. Geen toeval, nu ze moeten toeren om nog wat te verdienen. Achteraf wel ontzettende spijt dat ik niet naar Nick Cave ben toe geweest, maar ik blijf een weerstand hebben tegen die Ziggo Dome. Vermeldenswaard is het jubileumconcert van Hallo Venray in de grote zaal van Paradiso. In twee sets, de eerste in de oorspronkelijke bezetting, de tweede in de huidige, werd maar weer eens duidelijk dat we hier met een van Nederlands beste bands te maken hebben.

woensdag 10 januari 2018

Platenzaakstickers #303

Condroz Music
Rue du Commerce 142
5300 Ciney
Tel. (083) 213882

Op achterzijde hoes, Dalida, 7", Il Faut Danser Reggae, Orlando International Shows (Frankrijk, 1979)

Het Waalse Ciney, ten zuidoosten van Namen, was mij vooral bekend door het gelijknamige bier. Er zat echter, zo blijkt uit deze inzending van Hans Dinkelberg, ook een heuse platenzaak. De eigenaar liet een toepasselijke sticker ontwerpen met een muzieknoot waarin de helft van de naam van de platenzaak is ondergebracht en waaruit onderaan nog enkele nootjes lekken.

De winkel is vernoemd naar de regio waarin Ciney ligt. Condroz Music was niet de enige middenstander in Ciney die de regionaam in zijn winkelnaam heeft opgenomen, zo leert het internet. Condroz wordt dan net als bij de platenzaak gevolgd door de handelswaar waarin ze gespecialiseerd zijn. Over Condroz Music is helaas niets te vinden, Cineybier is er daarentegen nog steeds!





woensdag 3 januari 2018

Platenzaakstickers #302

Muziekhandel
Suykerbuyk
Essen - Tel. 672333

Op label, Aphrodite's Child, 7", It's Five O'Clock, Mercury 132 508 MCF (Nederland, 1970)

Toen ik laatst bij Alex Bonder, oud-eigenaar van cd-winkel Gigantic in de Sint Antoniebreestraat in Amsterdam, wat platen kocht, kreeg ik er van hem een stel singles met stickers bij. Deze is er een van.

Essen ligt vlak over de grens bij Roosendaal in Noord-Brabant, een Vlaamse toevoeging aan de platenzaakstickerverzameling dus. De naam Suykerbuyk is een bekende naam in Essen. Zo was Herman Suykerbuyk er ooit burgemeester. En zo was er dus ook een muziekhandel van een van de Suykerbuyken. De naam wijst er op dat er ook instrumenten en waarschijnlijk bladmuziek verkocht werden. Maar er stonden in ieder geval ook een aantal singles.

In een interview met Cis Suykerbuyk in Noordernieuws, een nieuwsmagazine van de Noorderkempen, vertelt deze, 'mijn ouders hadden een platenwinkel waar mijn moeder in werkte. Die was in de Stationsstraat, naast waar nu AU3 zit.' Aangezien AU3 op nummer 77 zit, moet de winkel dus op 75 of 79 geweest zijn. Uit het interview blijkt bovendien dat er ook accordeons verkocht werden. Dat zal vast niet het enige instrument geweest zijn. Omdat Cis het een platenwinkel noemt, zal vinyl de boventoon gevoerd hebben in de muziekhandel en stond er dus meer dan bak met hitparadesingles. Vader Suykerbuyk was muziekleraar in het hierboven al genoemde Roosendaal en initiatiefnemer van de Essense accordeonvereniging Hoger Streven. De instrumenten voor de leerlingen en voor de accordeonvereniging zullen ook wel van de Stationsstraat afkomstig zijn.



woensdag 27 december 2017

Platenzaakstickers #301





Antonius Disco
Molenstraat 66
Tilburg
Tel. 425202

Op hoes, James Iotti, 7", La Lontananza (Het lied van de Sirene), Polydor 2050 270 (Nederland, 1973)

De tweede sigarenzaak in dit blog die ook vinyl verkocht, Muziekpaleis Wim Berkers in Deurne daargelaten. Berkers nam de sigarenzaak van zijn vader over om er een platenzaak te beginnen. De naam van de winkel roept direct allerlei associaties uit mijn Roomse verleden op. Zou Antonius de platenzaak zijn geweest waar je alles kon vinden, als je maar vaak genoeg 'Heilige Antonius, beste vrind, maak dat ik dit plaatje vind' in gedachte of hardop zei. Zeker als je weet dat het Paduaplein om de hoek was. Niets is echter minder waar, de eigenaar van de winkel op de hoek van de Molenstraat en de Kruisstraat heette gewoon W. Antonius. Het kan zijn dat hij zijn best gedaan heeft om op het Paduaplein terecht te komen, maar dat dat net iets boven zijn financiële mogelijkheden was en hij genoegen moest nemen met Molenstraat 66.

Wellicht op het idee gekomen door het iets verderop gelegen Electronicahuis Peeters, begon Antonius naast tabakswaren ook vinyl te verkopen. Uit de sticker valt niet meer af te leiden dan dat er in ieder geval top 40 singles te koop waren, vandaar de toevoeging Disco aan de familienaam. Electronicahuis Peeters was waarschijnlijk niet echt een concurrent, aangezien die zich op de serieuzere muziek richtte, zoals een echte muziekwinkel betaamt.

Onderstaande foto van de winkel komt uit het Regionaal Archief Tilburg. De foto is uit 1982, de tijd dat er nog sigarettenautomaten bij de sigarenboer hingen. Of er toen nog vinyl verkocht werd, wordt uit de etalage en de buitenreclame niet duidelijk.



Het pand is op googlemaps terug te vinden. Ook de rechterkant van het pand is inmiddels verhoogd, er staat een boom voor de deur en de sigaren-/platenzaak is verdwenen.



Met dank aan Edgar Kruize die me de sticker stuurde.

woensdag 20 december 2017

Platenzaakstickers #300




't Muziekhuis - R.Völkers
de Joncheerelaan
Tel. 3079
Nijverdal

Op hoes, The Renegades, 7", Cadillac, Artone SM 25.288 (Nederland, 1964)

Gisteren trof ik deze single aan in de brievenbus en tot mijn blijde verrassing was hij voorzien van een platenzaaksticker. Eentje zonder veel poespas. Het muziekhuis moet bekend geweest zijn in Nijverdal want een huisnummer vond men niet noodzakelijk te vermelden. 

Op de facebookpagina Leven in Nijverdal stond nog een oudere sticker van 't Muziekhuis.



't Muziekhuis
R. Völkers
Telef. 533
Nijverdal

Op label, Drie Kleine Kleuters, 7", De Trappelzak-Boogie, Philips P 17579 H (Nederland, 1956)

Duidelijk is dat de vormgever hier iets meer los is kunnen gaan: een afwijkende vorm van de reguliere rechthoek of halve cirkel en verschillende lettertypes. Aangezien hier een totaal ander telefoonnummer op staat, mag je er vanuit gaan dat er een verhuizing heeft plaats gevonden in de tijd tussen deze twee stickers.

Zoals de naam van de winkel, 't Muziekhuis, al aangeeft, was hier meer te koop dan alleen platen. Zwaartepunt in de handel was gezien onderstaande advertentie uit het Holtens Nieuwsblad van 20 augustus 1971 het orgelassortiment. Er is bovendien sprake van een verbouwingsuitverkoop, ten teken dat de orgelhandel voortvarend verliep. De winkel wordt ook genoemd in een lijst van winkels waar orgels in de series Eminent, Solina en Omegan te koop waren.


Maar zoals op de genoemde facebookpagina in de reacties te lezen is, kon je er ook terecht voor drumstokjes en had de winkel vooral een uitgebreid assortiment klassiek. Ook het jonge volk werd door de familie Völkers bediend, getuige de single die ik in de brievenbus kreeg. Op de facebookpagina is bovendien te lezen dat je in Nijverdal ook nog op andere plekken terecht kon voor je vinyl. In de tijd van Völkers was dat ook nog bij Wieldraayer, later werd hun cultuurspreidende taak overgenomen door Walkin' (of Walk In) en Music Centre. De platenzaakstickerdichtheid in Nijverdal kan dus alleen nog maar groter worden. De keten Walk In komt ook ter sprake bij platensticker 151, het betreft dan het filiaal in het nabijgelegen Raalte.

De winkel is waarschijnlijk in de jaren zeventig nog naar Grotestraat in Nijverdal verhuisd. Daar is onderstaande foto genomen. Vinyl is op deze foto al nergens meer te bekennen.


Schijnbaar was er in Nijverdal en omstreken grote vraag naar orgels. Dat heeft vast met de aanwezigheid van veel gelovigen in deze contreien te maken.

Het feit dat de inwoners naar andere zaken gingen om hun platen te kopen, zoals op de Facebookpagina vermeld, duidt er op dat Völkers het vinyl uit haar assortiment heeft gehaald en door is gegaan met de muziekinstrumenten. Momenteel is er nog steeds een Völkers in Nijverdal actief als pianostemmer, -reperateur en -onderhoudsmonteur.

Er is nog wel een Robert Völkers, alias DJ Convi, in de omgeving actief. Mogelijk is er toch iemand in de familie door het vinyl-/muziekvirus aangestoken.

zondag 17 december 2017

Americana Outlaws





De meeste Platenbladlezers zullen Wiebren Rijkeboer wel kennen van zijn rubriek Wow & Flutter. Daarin bespreekt hij elk nummer van Platenblad een ‘vergeten prachtplaat’. Het zijn compacte stukken van een halve pagina, die telkens genoeg essentiële informatie bevatten om al dan niet tot beluistering en vervolgens aanschaf over te gaan. En als ze al in de kast staan, dan is het altijd een reden om ze weer eens op te zetten. Daarnaast heeft Wiebren zijn blog Rockodyssee met soortgelijke stukjes en draagt hij regelmatig bij aan het blog www.altcountry.nl. In Americana outlaws heeft hij zich beperkt tot Amerikaanse singer-songwriters uit de jaren zeventig, met een paar uitstapjes naar het eind van de jaren zestig. Verwacht geen millionsellers tussen de platen die hij bespreekt, het zijn ten slotte outlaws.

Een aantal van de bijdragen in de bundel verscheen al eerder op genoemde blogs of in Platenblad. Speciaal voor de publicatie heeft Rijkeboer er nog een aantal bij geschreven. De stukjes zijn telkens zo’n 4 à 5 pagina’s met een identieke opbouw: een korte biografie van de betreffende artiest, waarna op een lp wordt ingezoomd. In een aantal gevallen heeft de betreffende artiest niet meer dan één lp gemaakt. Is dat niet het geval dan wordt ook het andere werk kort besproken. Het zijn aanstekelijke beschrijvingen die uitnodigen om direct te gaan luisteren en platen uit de kast te trekken. Na lezing valt op dat een aantal namen regelmatig terugkeert in verschillende stukken. Om er drie te noemen: Leon Russell, Townes Van Zandt en Guy Clarke. Russell blijkt voor een aantal singer-songwriters degene te zijn, die ze ontdekte en ze vervolgens onderbracht bij platenlabels. Van Zandt en Clarke boden diverse artiesten een gezellige en inspirerende thuisbasis waar gespeeld, gedronken en wat al niet meer kon worden. Dit is vereeuwigd in de documentaire Heartworn Highway uit 1981, die dan ook regelmatig terugkomt in de verschillende bijdragen en de moeite van het bekijken waard is. Ook verschillende sessiemuzikanten duiken in meerdere stukken op. Het lijkt er op dat het een eigen wereldje was, waar dit soort muzikanten goed konden gedijen. Dat drank en drugs meer kapot maken dan je lief is, geldt voor aardig wat van de besproken artiesten. Sommigen kwamen bijtijds tot inkeer. Maar ook een gezond leven geeft geen zekerheid, zo leert het stukje over David Blue, die van drankorgel gezondheidsfreak werd en het loodje legde tijdens het joggen. Het grootste mysterie is Jim Sullivan, maker van de plaat U.F.O. in 1969 en een opvolger in 1972, om vervolgens van de aardbodem te verdwijnen. Alleen zijn auto met daarin zijn portemonnee werd nog terug gevonden, van Sullivan is nooit een spoor terug gevonden.

Ook al heeft Rijkeboer de singer-songwriters uit de jaren zeventig als overkoepelend thema genomen, er zit toch voldoende afwisseling in de besproken artiesten en platen. Het genre is dan ook niet duidelijk onder één noemer onder te brengen en bevat voor iedereen die singer-songwriters waardeert genoeg bekende en onbekende namen en platen. Natuurlijk zal iedereen een aantal van de artiesten kennen, zoals Glen Campbell, Gene Clarke, Gram Parsons, Fred Neil en Link Wray, om er maar een paar te noemen die gelijktijdig de variatie in de besproken artiesten aangeven. Er blijft daarnaast nog meer dan genoeg moois over om te ontdekken. De opbouw van het boek maakt het zeer geschikt om zo af en toe eens door te bladeren en bepaalde stukken door te lezen, maar voor je het zelf in de gaten hebt ben je al weer een paar bijdragen verder en heb je ze voor je er erg in hebt allemaal gelezen. Dat vormt echter geen enkel beletsel om het daarna nog met enige regelmaat ter hand te nemen om wat op te zoeken en te herlezen. Dat er een uitgebreid register bij zit met alle in de stukken genoemde artiesten maakt dat alleen maar makkelijker.

Wiebren Rijkeboer: Americana outlaws: 50 singer-songwriters uit de seventies.
Uitgeverij Kleine Uil, Tzum Reeks 10
Prijs: 15 euro